Affektiv Nedir? Bir Duygusal Yokuşta
Hayat bazen bir yokuş gibi, bir adım daha atmaya çalışırken ne kadar zorlansak da, bir şekilde ilerliyoruz. Bir süre önce yaşadığım bir olay var ki, o anki hislerimle tanışmam affektiv kavramını anlamamı sağladı. Hani bazen duygularımız o kadar güçlü olur ki, kelimelerle onları tam anlatamıyoruz. İşte o anlarda “affektiv” dediğimiz şey devreye giriyor, ve biz de kendimizi anlamaya başlıyoruz.
Bir Sabaha Uyanmak: İlk Fırtına
Düşünsenize, sabah uyanıyorsunuz, hava gri, dışarıda rüzgar uğuldayarak esiyor. İçimde bir gariplik var; ya da belki de herkesin içinde vardır ama ben en çok hissediyorum. Sabahları genellikle kaybolmuş gibi hissederim. Bir türlü o uyku halinden çıkıp dünyaya tam adapte olamam. Gözlerimi açıp uyandığımda, düşüncelerim birdenbire başlar. Ama bir şey var, o gün farklı hissediyorum. İçimde bir korku var ama aynı zamanda bir beklenti de… Ne beklediğimi bilmiyorum, sadece bir şey olacak gibi hissediyorum.
İşte o an, kelimelere dökemediğim, insanın kalbini derinden etkileyen duygunun adı affektiv. Tuhaf bir şekilde hem umutsuzluk hem de bir parça umut barındıran bir karmaşa. Kafamda bir sürü düşünce dönüyor ama tek bir duygu ağır basıyor: Yalnızlık. Evet, yalnızlık… Ama aynı zamanda bu yalnızlıkla birlikte bir his var ki, sanki hayatın bana her zaman aynı yokuşu çıkaracağını, ama bu sefer biraz daha farklı olacağını söylüyor. Ve işte o “farklı”lık, affektif bir duygu olarak içimi sarıyor.
O Anki Hisle Baş Başa: Kalp Çırpıntıları
Okula gitmek için hazırlanmaya başladım. Adımlarım, sabahın erken saatlerine rağmen hızlı. Ama zihnim o kadar da hızlı değil. O an, kendimi tuhaf bir şekilde yalnız hissediyorum ama bu yalnızlık garip bir huzur veriyor. Sanki bir şeylerin doğru olması için önce kendimi dinlemem gerektiğini düşünüyorum. İçimde bir dert yok ama bir şey eksik.
Birçok kişi, affektif duyguyu açıklarken; “Duyguların çok yoğun olduğu, ama bir şekilde ne olduğunu tam çözemedikçe seni biraz yavaşlatan bir şey” diyor. O sabah o duyguyu hissettim. Adımlarım hızlanıyor ama kafamda bir ağırlık var. Gözlerim yavaşça etrafıma kayıyor; yalnızım ama bu yalnızlık beni sıkmıyor. İnsanlar etrafımda var, ama sanki ben onlardan çok uzaktayım. Beni takip eden bir gölge gibi.
Birdenbire, hiç beklemediğim bir anda karşılaştığım bir arkadaşım, “Nasılsın?” diye sordu. O an her şey biraz daha netleşiyor. Cevap veremedim, ne söyleyeceğimi bilemedim. İçimde bir şeyler vardı ama kelimelere dökemediğim için ağzımda suskun kaldım. Bir şekilde bağ kurmak istiyorum ama affektiv bir duygu beni bu isteğimden alıkoyuyor.
Bir Çözüm Arayışı: Duyguların Sesini Dinlemek
O gün okulda, ders arasında biraz daha yalnız kalmaya çalıştım. Dışarıdan sesler, kahkahalar, sohbetler… Ama hepsi uzak. İçimde bir boşluk var. O boşluk her şeyin arasında bir boşluk. Ne korkuyorum ne de huzurluyum. İçimde bir sakinlik var ama bunun da bir anlamı yok gibi. Sanki bir yol ayrımına gelmişim, hangi yoldan gideceğimi bilmiyorum.
İşte burada affektiv kavramını daha çok hissediyorum. Hayat, çoğu zaman böyle anlarla doludur; duyguların belli bir noktaya kadar anlamlı olduğu ama bir adım daha atınca her şeyin kaybolduğu anlar. Bir yandan kalp çırpıntılarım bana bir şeyler söylemek istiyor, diğer yandan içimdeki sesi dinlemek zor. Affektif bir duygu da tam olarak böyle bir şey: Hem bir çözüm arayışı hem de bir çözümün belirsizliği.
Geriye Bakarken: Affektiv ve Yokuş
Evet, bugün bir şeyler öğrendim. Affektiv dediğimiz duygunun tanımını anlamak bir noktada kolay, ama hissetmek apayrı. O sabah, içinde bulunduğum o karışık, duygusal boşluk aslında bana hayatın içindeki karmaşayı hatırlattı. Zihnimde hala o sabahki, yalnızlıkla dolu, ama bir yandan da geleceğe dair umut besleyen duygu var. Affektiv, tam olarak bunun adı: İçindeki tüm duyguların kaynaştığı, karmaşık bir birleşim. Ama bu duyguyu kabul ettiğimde, biraz daha hafiflediğimi hissediyorum.
Sonuçta affektiv, bazen bir dağ yokuşunu tırmanırken sırtımıza binen ağır bir yük gibi, bazen de bir sırrı saklarken duyduğumuz o gizemli his gibi… O an ne hissettiğimizi anlamaya çalıştığımızda, biraz daha yakınlaşıyoruz. Yokuşun sonunda ne var, bunu henüz bilmiyorum ama affektif duyguyu hissederek her adımı daha net atacağım. Bu, bazen sadece bir yokuş olabilir ama o yokuş, bizi hayatın derinliklerine daha yakın yapıyor.